YORGUNUM…

Yorgunum…

Dinlenmeye ihtiyacım var…

Bir yük öylesi asılıyor ki saçlarımdan aşağıya.

Tutunmakda güçlük çekiyorum yaşam denen o dala…

Ne istediğini bilmiyorum benden ama zayıflattın ruhumu,

Ağırlığın çöktü üzerime….

Atamıyorum bir türlü sebepsiz gelen fazlalığı….

Yorgunumm hem de çokk.

 

Neden beni seçtin asılmak için

Çok mu dirayetli duruyorum hayata….

Yıkılmam sandın değil mi?…

Kuvvet depolarım sınırlarını yitiriyor…

Elimde fazla birşey kalmadı…

Kalanlarla yetinmeyi çokdan öğrenmişken,

N’olur sen de birşeylerimi alıp gitme yüreğimden….

Yoruldum çok yoruldum…
Kendimden yoruldum
Sürekli maske takmaktan
içim Kan ağlarken
insanlara gülmekten yoruldum
çok sinirliyken bile
Sakin olma zorunluluğundan yoruldum
Hıçkırarak ağlamak isterken
Gözyaşlarımı içime akıtmaktan
Delice severken içimden dağlara denizlere
Hoyratça esen rüzgara toprağa kuşlara
Seviyorum diye haykırmak isterken
Susmaktan yoruldum

Kendimden yoruldum
Hep güçlü olmak ne zordur
Hep sorumluluk sahibi olmak
Her zaman haklı olmak
Herseyi bilmek zorunda olmak
Ruhum yoruldu
çoçukken genç olmak
Gençken olgun olmak
çok zor yoruldum
çabuk tükettim ömrümü
Yarınlarımı…..
Umutlarımı…..
Duygularımı…….
Geri dönüşü olmayan bir tüneldeyim
Oyunun adı hayat
Başrolde ben
Yardımcı oyuncular sevgi, aşk, acı, geçmiş
Senaryo konusu
Herseye ragmen Mutlu Olma Sanatı
Ve oyun bitti..perdeler indi ışıklar söndü
Kendimden yoruldum.
Mavinin her tonunda kaybolmak isterken
Siyaha esir olmaktan yoruldum